Miongoni mwa athari nyingine zinazohusishwa na hali ya kutokuwa katika ndoa ni kutotumia kikamilifu nguvu na uwezo alionao mtu, kutojali kuhifadhi rasilimali na fursa zilizopo, pamoja na kujitenga na maadili mengi mema, kama vile uaminifu, kusameheana, uungwana, huruma, upendo, kujitolea na kuthamini wema wa wengine.
Swali muhimu hapa ni hili: Je, mwanadamu anaweza kutekeleza uadilifu kamili miongoni mwa wake wengi? Jibu linatolewa na Qur’ani yenyewe katika Aya ya 129 ya Suratu An-Nisaa:
«وَلَنْ تَسْتَطِیعُوا أَنْ تَعْدِلُوا بَیْنَ النِّسَاءِ وَلَوْ حَرَصْتُمْ»
(Kamwe hamtaweza kuwa na uadilifu kamili miongoni mwa wanawake, hata mkijitahidi kwa dhati).
Kwa hiyo, kwa mtazamo wa Qur’ani, uadilifu kamili miongoni mwa wake ni jambo lisilowezekana, au angalau ni jambo gumu sana kutekelezeka. Wakati Mwenyezi Mungu Mwenyewe anaposema kwamba kutimiza sharti hili haiwezekani, basi “hofu ya kutotenda kwa uadilifu” si uwezekano wa mbali, bali ni hali inayoweza kuwepo daima.
Kwa hiyo, hukumu ya mwisho, yaani «أَدْنَیٰ أَلَّا تَعُولُوا» (ili iwe karibu zaidi na kutofanya dhuluma), itakuwa kuwa na mke mmoja.
