Shirika la Habari la Kimataifa la Ahlul-Bayt (as) -ABNA- Imam Ali bin Abi Talib (a.s) anasimulia kwa maneno yenye uzito mkubwa wa kihistoria na kiroho nafasi yake ya kipekee mbele ya Mtume wa Mwenyezi Mungu (s.a.w.w), nafasi ambayo haikujengwa tu juu ya undugu wa damu bali juu ya malezi ya moja kwa moja, elimu, na ufuasi wa karibu tangu utotoni.
Katika simulizi lake mashuhuri, Imam Ali (a.s) anaeleza kuwa Mtume (s.a.w.w) alimlea tangu akiwa mtoto mdogo, akambeba kifuani mwake, akamkumbatia kwa mapenzi ya baba na mwalimu, na hata kumlisha kwa mkono wake mwenyewe. Hakuwahi kumuona Imam Ali akisema uongo wala kutenda kosa, jambo linalodhihirisha usafi wa tabia na uadilifu aliokuwa nao tangu mwanzo wa maisha yake.
Imam Ali (a.s) pia anabainisha kuwa Mwenyezi Mungu alimwandamanisha Mtume Wake kwa malaika mkubwa tangu alipokuwa mtoto, malaika aliyekuwa akimuongoza katika kilele cha maadili mema na tabia njema, usiku na mchana. Ndani ya mazingira hayo ya utukufu na malezi ya kimungu, Imam Ali (a.s) alikuwa akimfuata Mtume kama mtoto wa ngamia anavyomfuata mama yake, akijifunza kila siku maadili mapya na kuamrishwa kuyafuata katika vitendo.
Kabla hata ya Uislamu kudhihirika wazi, Mtume (s.a.w.w) alikuwa akikaa faraghani katika pango la Hira, na Imam Ali (a.s) alikuwa pamoja naye, akishuhudia hali hiyo ya kiroho bila mtu mwingine yeyote. Wakati huo, nyumba pekee iliyokuwa imekusanya nuru ya Uislamu ilikuwa ni nyumba ya Mtume (s.a.w.w), Bibi Khadija (a.s), na Imam Ali (a.s) akiwa wa tatu wao. Alikuwa akiona nuru ya wahyi, akihisi harufu ya unabii, na kushuhudia mwanzo wa ujumbe wa mbinguni.
Katika tukio la kushuka kwa wahyi, Imam Ali (a.s) anasimulia kuwa alisikia kilio cha Shetani, ishara ya kukata tamaa kwake kuabudiwa. Mtume (s.a.w.w) alimthibitishia kwa kauli mashuhuri: “Hakika wewe unasikia ninachosikia, na unaona ninachokiona, isipokuwa wewe si Nabii; bali wewe ni waziri wangu, na wewe uko juu ya kheri.” Kauli hii inaweka wazi nafasi ya Imam Ali (a.s) kama msaidizi mkuu na nguzo ya baada ya Mtume katika kulinda Uislamu.
Maudhui haya yanakamilishwa kwa shairi mashuhuri linalohusishwa na Shaykh Nasruddin al-Tusi, linalosisitiza kuwa matendo makubwa ya ibada pekee—kama sala, saumu, hija, sadaka na juhudi za ajabu—hayana uzito kamili mbele ya Mwenyezi Mungu bila msingi wa upendo na utii kwa Amirul-Mu’minin Ali (a.s). Shairi hilo linaweka wazi falsafa ya Ahlul-Bayt kwamba upendo wa Imam Ali (a.s) si hisia tupu, bali ni mhimili wa imani sahihi na njia ya kukubaliwa kwa matendo.
Kwa ujumla, makala hii inaonesha kuwa Imam Ali (a.s) si tu sahaba wa karibu wa Mtume (s.a.w.w), bali ni zao la malezi ya moja kwa moja ya Mtume, shahidi wa mwanzo wa wahyi, na mhimili wa maadili ya Kiislamu. Upendo na ufuasi wake unabaki kuwa kipimo muhimu cha uaminifu wa kweli kwa Uislamu na Mtume wa Mwenyezi Mungu (s.a.w.w).
Your Comment